X
تبلیغات
رایتل

بن بست  چاپ

تاریخ : جمعه 27 آبان‌ماه سال 1390 در ساعت 05:13 ب.ظ

  

              

                      

به سوی مردم در حال رفت و آمد فریاد میزد:موز عسلی. شانزده سالش بود،اما بیشتر نشون می داد لاغر اندام و قد بلند با کپلی بزرگ که مثل یک وجود جدا از بدن که هیچ تناسبی با بقیه اندام  نداشت .

با دستهایش توجه مردم را به خود جلب می کرد: موز عسلی . ولی هیچ کس متوجه او نبود. بعضی حتی نگاه هم نمی کردند.صدای شکمش او را به خودش آورد صبحانه اش را به خواهر مریضش داده بود.هنوز نتوانسته بودند هیچ پولی برای معالجه اش دست وپا کنند دکتر می گفت :باید بیمارستان بستری و تحت نظر باشد .باید پول بیمارستان خواهرش را جور می کرد . بعد از مرگ پدرش اوضاعشون حسابی بهم ریخته بود . مادرش مجبور بود برای مخارج زندگی صبحها رخت چرکهای این و آن را بشوید . شبها هم دوخت ودوز لباسهاشان رو انجام بدهد . که با این کار اگر می توانست شکم خالی پنج، شش تا بچه رو سیر کند خیلی هنر کرده بود. چه برسه به نیازهای دیگرشان .بعدها دخترک که بچه بزرگ خانواده بود بواسطه یک فامیل که دلش بحال اینها می سوخت! توی کارخانه ریسندگی که در یک انباری قرار داشت مشغول بکار شد. اما بعد که سینه اش بخاطر گرد وغبارنخهای کارخانه خراب شد به موز فروشی رو آورد .

در همین لحظه مرد میان سالی به او نزدیک شد: موزهات چنده؟ دونه ای دویست وبنجاه تومن. موز هم می خری ؟ نه! گفتی این کوچیکا چند؟ اینا صدو پنجاه بزرگا دویست و پنجاه . منظورم خوشه شه . دوتا بیشتر ندارم . برای شما دوازده تومن. مرد با احتیاط گفت:من بیست تومن می دم قبوله ؟ دخترک گفت:نه گفتم دوازده هزار نه بیست هزار. مرد آهسته حرفش را تکرار کرد: من بیست هزار می دم قبوله؟

مثل اینکه تازه متوجه موضوعی شده باشه سریع و خشن جواب داد: نه آقا، و موز را از دست مرد گرفت.  برای چند ثانیه تصاویری از ذهن او می گذرد،چهره خواهر مریضش وسرفه های پیاپی او چیزی را در وجودش فرو ریخت و بی اختیار مثل اینکه کس دیگری بجای او حرف بزندرو به مرد فریاد زد:هی آقا موزت یادت رفت.

   

بندرعباس

مرداد78                                                        

                                                                      

 

 

 

  

          

                                                                

 

دستهای آلوده  چاپ

تاریخ : دوشنبه 23 آبان‌ماه سال 1390 در ساعت 08:06 ق.ظ

آمد با قامتی افراشته 

و چشمهای خیس 

دلداریش می دهم،بی تاب تر می شود 

به هق هق که افتاد 

                            بغض چند روزه اش در دستانم می ترکد 

بلند می شود 

با چهره قرمز 

                         عقده اش را در سیگاری خفه می کند 

و من بی هیچ سهمی از اشکهایش 

در انتظاری دیگر 

                      گوش به زنگ می مانم 

تا این بار او میزبان گریه هایم باشد 

و می دانم جمعه دیگر 

                              هردو ما برعقده های توسری خورده و اشکهای رفته 

                                                                                                    خواهیم گریست. 

 

 

بندرعباس تیر ۱۳۷۹ 

  چاپ

تاریخ : سه‌شنبه 17 آبان‌ماه سال 1390 در ساعت 08:33 ق.ظ

در پشت چارچرخه ای فرسوده
 
کسی خطی نوشته بود:
 
" من گشته ام، نبود!
                                تو دیگر نگرد،
                                                 نیست! "
این آیه ملال
              
  در من هزار مرتبه تکرار گشت و گشت
 
چشمم برای این همه سرگشتگی گریست...
 
چون دوست در برابر خود می نشاندمش
 
تا عرصه بگوی و مگوی می کشاندمش
 
در جستجوی آبی حیات؟
 
در بیکران این ظلمات آیا؟
 
در آرزوی رحم؟ عدالت؟
 
دنبال عشق؟
 
دوست؟
...
ما نیز گشته ایم!
 
و آن شیخ نیز با چراغ همی گشت...
 
آیا تو نیز چون او " انسانت آرزوست؟ "
 
گر خسته ای بمان و گر خواستی بدان؛
 
ما را تمام لذت هستی به جستجوست
 
پویندگی تمامی معنای زندگیست
 
هرگز
                " نگرد، نیست "
                                                سزاوار مرد نیست!
                                               
                                                             "   " فریدون مشیری

تو  چاپ

تاریخ : جمعه 13 آبان‌ماه سال 1390 در ساعت 09:52 ب.ظ

موج تا موج  

دریا بود و شرجی 

 توتشنه به رویای آب  

غرق می شوی در باورهای پوسیده 

 

دریا که بالات داد 

                        دیگر زمینی ها هم قبولت نکردند. 

  

 

بندرعباس خرداد ۱۳۷۹

دیکتاتور یا هنرمند  چاپ

تاریخ : یکشنبه 8 آبان‌ماه سال 1390 در ساعت 09:22 ب.ظ

چه ارتباطی بین هنرمند یا دیکتاتور وجود دارد؟ 

وجه اشتراک آنها چیست؟ 

 در اینجا بیشتر بخوانید

   1       2    >>